`Benjamin! Kom eens hier!` Koningin Cristina staat klaar met een mooi jasje. ´Noem me nou geen Benjamin, gewoon Ben.´ Prins Ben loopt de trap af. Hij trekt het jasje aan. Het zit niet echt lekker. Maar ja, het moet. De plicht roept. Zijn moeder moet weer een of ander lintje doorknippen. Van zijn vader mocht hij het nooit zo noemen. “De taak van een koning moet je altijd serieus nemen.” Zijn vader is een paar jaar geleden overleden, vier om precies te zijn. Ben was toen twaalf. Koningin Cristina loopt naar de koets. Een van de bediende houd het deurtje open. Ben loopt achter zijn moeder aan. Hij bedankt de bediende en stapt in. Hij vindt het belangrijk dat je je personeel met respect behandelt en ze bedankt voor wat ze voor je doen.
De koetsier laat de paarden weten dat ze mogen lopen.
De koets komt in beweging. Op naar nog een saaie dag.
Onderweg rijden ze over de hobbelige weggetjes in de dorpjes. Iedereen die op straat loopt gaat aan de kant van de weg staan. De mannen nemen hun pet af en de vrouwen buigen diep. Koningin Cristina zwaait beleefd naar iedereen. Ben heeft daar nu even geen zin in. Hij moet elke dag zwaaien. Hij krijgt steeds pijn in zijn arm.
Hij kijkt heel geïnteresseerd naar het patroon in de binnenkant van de deur, zodat hij niet naar al die mensen hoeft te kijken.
Na een lange rit zijn ze er eindelijk. Het deurtje wordt open gemaakt. Een rij met mensen buigen als de koningin naar buiten stapt. Ook als Ben uit stapt buigt iedereen. Alle mensen zijn even mooi gekleed. De vrouwen staan achteraan, maar Ben kan zien dat ze allemaal mooie hoeden op hebben.
Er ligt een rode loper op de straat. Koningin Cristina loopt naar de grote deur. Daar staat de burgemeester van het stadje. Ben heeft geen idee hoe dit stadje heet. Het boeit hem ook niet echt. Hij zou het liefste thuis blijven. Vroeger vond hij het nog leuk, bij al die vreemde mensen op bezoek. Nu heeft hij bijna elk dorp al een paar keer gezien.
Ben schrikt op uit zijn gedachten. De mensen klappen. Hij klapt ook maar mee. Zijn moeder is blijkbaar klaar met haar toespraak. Ze geeft een grote sleutel aan de burgemeester.
De koetsier houd het deurtje van de koets open. Koningin Cristina en Ben stappen in. De terugreis lijkt korter dan de heenreis. Misschien komt dat omdat hij zo mag kaarten met het personeel.
Thuis trekt Ben meteen het jasje uit. Hij is blij dat hij zijn oude kloffie weer aan kan. Hij gaat naar beneden en pakt de stapel kaarten. Klaas komt aangelopen. Klaas is Ben´s persoonlijke bediende. Ze gaan zitten en ze beginnen te kaarten.